Uit de oude doos van Sheba: Lance Jeter – there’s nothing sweeter than to be a Jeter

shebahondmuseumIn het verleden schreef Sheba prachtige verhalen op mijn oude website.

Ik denk dat het leuk is om verhaal Lance Jeter terug te lezen. Sheba schreef dat op 8 oktober 2011. Jeter kwam van Nebraska en ging vervolgens spelen bij Aris in Leeuwarden.

LANCE JETER – THERE’S NOTHING SWEETER THAN TO BE A JETER

Zo, is gelijk duidelijk hoe je z’n naam uitspreekt. Dus niet op z’n hollands: alles gaat beter met Lance Jeter. Is ook gelijk duidelijk hoeveel impact de nog slechts 16-jarige Lance had op zijn omgeving. Hij kreeg het toch maar mooi voor elkaar dat een grote groep fans zich op de tribune tooide in een T-shirt met dat opschrift. Het gebeurde tijdens die onwaarschijnlijke maart-maand in 2005. March Madness alleen op college? Vergeet het maar, March Madness ook op high school. Op de Beaver Falls high school. Hij kreeg ze allemaal knettergek.

16 hé!

Maar laten we bij het begin beginnen.

Bij de paplepel dus. Want daar begon het mee. Het werd de kleine Lance met de paplepel ingegoten. Door z’n Mams. Zo jong hij was. Stoer, één tegen één tegen je mams ballen tot ‘Lance got to be about 12. Then Joy couldn’t keep up any longer.’ Ach, misschien vond hij het in het begin wel heel normaal. Ballen tegen je moeder. Dacht hij dat alle moeders ballen konden zoals zij.

Mooi niet!

Want zoals zij kon ballen, balde er geen één. Tenminste niet in Beaver Falls en verre omstreken.

Want niet alle moeders heten Jeter. Joy Jeter, om precies te zijn. Niet alle moeders behoorden tot één van de beste basketbalspeelster in West Pennsylvanie. Niet alle moeders zijn opgenomen in de Hall of Fame van Beaver County. Niet alle moeders scoorden 18 punten plukten 14 rebounds, 5 assists en 5 blocks gemiddeld per game. Per game, hé! Niet alle moeders wonnen in 1985 de ‘PIAA title game,’ met een heuse ring. Niet alle moeders wonnen met New Haven een NCAA Division II national championship. Niet alle moeders werden twee maal uitgeroepen tot All American Division II.

Maar zijn moeder lekker wel.

O, wat waren z’n vriendjes stik jaloers. Zo’n stoere moeder wilden ze allemaal wel hebben. Een ‘Mom’ om tegen te ballen. Dus stonden ze al snel voor de deur van de kleine Lance met de vraag: ‘Lance, komt je moeder buiten spelen?’ Want wie wilde nu niet tegen zo’n stoere moeder spelen? Lance glom van trots. Want wie wilde nu niet zo’n stoere moeder hebben? En hij had zo’n moeder. En niemand anders! Lekker poeh!

Had z’n mams ook nog een broer. Een tweelingbroer. Jay. Jay Jeter om precies te zijn. Uncle Jay dus voor de kleine Lance. Heeft zus Joy het ballen in haar genen, broer Jay doet er niet voor onder. Van jongsafaan was het lekker één tegen één spelen. Evenals zijn zus speelde hij bij Beaver Falls. En hoe! Na hun laatste game op de Beaver Falls high school verscheen op 27 maart 1985 een mooi stuk in de Pittsburgh Post-Gazette onder de veelzeggende kop: ‘Twin Winners at Beaver Falls.’ Want dat waren het wel: winners

Hebben de twins ook nog een oudere broer. Carliss. Carliss Jeter om precies te zijn. Uncle Carliss dus voor de kleine Lance. Ook al ballen in de genen. Ook al eentje voor Beaver Falls.

En zo werd het ballen de kleine Lance met de paplepel ingegoten. Door zijn stoere ‘Mom’ en zijn bijna even stoere Uncle Jay en Uncle Carliss.

Een Mom. Wat Uncles. Ook een Dad? Nee. Ja, ergens ver weg in Connecticut. Was al uit beeld voordat de kleine Lance geboren werd. Gauw vergeten dus maar. Deed moeder Joy ook. Die had wel andere zorgen aan haar hoofd. Tweedejaars studente op de New Haven University. En floep, daar was de kleine Lance. Wat zal ze geweest zijn? 19? 20? Nog met haar neus midden in de boeken. Nog minstens twee jaar studie voor de boeg. Hoe moest dat nu?

Had mams gelukkig ook zelf een mams. Jackie. Jacqueline Jeter om precies te zijn. Oma Jeter dus voor Lance. Mams in de college-zalen. Oma met de zorg voor de kleine Lance. Een oma die met hem in die eerste jaren liefdevol bemoedert. Hem vertelt wanneer mams ver weg weer eens een A had gehaald of een double-double had gescoord. Geen wonder dat als Lance jaren later wordt gevraagd wie de meeste invloed op hem heeft geweest, hij antwoordt: ‘My grandma, more than anything. When my mom was in college, my grandma took care of me. I consider her like my mom. I love her dearly.’ In een paar simpele woorden een mooi hommage aan zijn oma.

Terugkijkend op die periode zegt moeder Joy jaren later: ‘It’s been tough as a single mother, but with the support of my family and community, we’ve made it.’ En teenager Lance in 2005? ‘ I haven’t had a dad, but it really hasn’t been that hard. I have uncles who have taken care of me. I have my grandma and my friends and my mother takes cares of me. A lot of things I have now, I wouldn’t have without her.’ Hoe mooi is het dan wanneer je in die knotsgekke 2005 March Madness-maand saampjes met je moeder trots de camera in kunt kijken.

Trots als de bevestiging van wat is geweest en wat komen gaat. Met toch even die beschermende hand van mams tegen de borst van Lance. Háár Lance. Háár stoere Lance. 16 jaar. Zie hem staan. Grootgegroeid. De trots ook in haar ogen. Inderdaad, ‘We’ve made it.’ Iedereen die het zien mag!

Hoe trots mag je ook zijn als mom toen honderden fans zich in maart 2005 tooiden in een T’shirt met het opschrift van de kop van dit verhaal. Natuurlijk, een (op)voeding bestaat uit meer dan alleen basketbalpap. Veel meer natuurlijk. Maar als iemand het lekker vind, echt lekker, dan kan het toch zoveel betekenen. Of in de woorden van moeder Joy: ‘He knew how important basketball was to our family and how in life you can learn from what happens in basketball.’ Dat wist Lance intussen maar al te goed. Dat toonde hij in die knettergekke March Madness-maand van 2005. Het was de maand waarin een 16-jarige Lance nagenoeg geheel eigenhandig die fraaie geuzen-benaming even kwam lenen van de grote college-mannen.

March Madness in Beaver Falls.

March Madness op de:

Beaver Falls. Wat stelt het nu helemaal voor? Nog geen tienduizend inwoners aan de westkant van de staat Penssylvanie. Maar wel met een high school. En met de Jeter-Family. Ze zijn er op basketbalgebied groot meegegroeid. Moeder Joy. Uncle Jay. Uncle Carliss. De kinderen van Uncle Jay en Uncle Carliss. En dus ook met Lance Jeter.

De Staat Penssylvanie is groot. Heel groot. Dus is het onderverdeeld in districten. Speel je eerst je schoolcompetitie in je district. Speel je daarna als je goed bent om het kampioenschap van de gehele staat. Als Beaver Falls eerst in de Western Pennsylvania Interscholastic League (WPIAL) met als toetje de play offs. Daarna als extra toetje om het kampioenschap van de staat in de Pennsylvania Interscholastic Athletic Association (PIAA), zeg het equivalent van het NCAA tournament bij de grote college mannen. Maar dan alleen voor Penssylvanie.

Jongensbasketbal dus. High school basketball optima forma. Met immense belangstelling van de publiek en pers. De eer van de school ‘at stake.’ Alles tot in de puntjes professioneel gebracht op de regionale televisiezenders. Interviews vooraf en achteraf. Kunnen die jonkies al aardig leren hoe het er later aan toe zal gaan. De druk van buitenaf. Allemaal net echt.

Op 26 februari 2005 stond de 16-jarige Lance Jeter met zijn Beaver Falls in de finale om het WPIAL Class AA Championship tegen Aliquippa. Alles wat er in die herorische game gebeurde, werd de volgende dag in de Pittsburgh Tribune-Review mooi gevangen in de schreeuwende kop: ‘JETER’S HEROICS LEAD BEAVER FALL’S TO TRIPLE-OVERTIME VICTORY.’ Alle kranten probeerden elkaar te overtreffen in superlatieven met deze misschien wel als mooiste: ‘the most incredible, edible, unconscionable, unending, Ripley-would-never-believe-this basketball game in the long history of WPIAL play offs. Heck, this newspaper page doen’t contain enough space to handle the appropriate adjectives.’

Neem Coach Doug Biega: ‘This was the greatest high school basketball game I’ve ever seen or ben a part of.’

En wat er allemaal over Lance Jeter wordt geschreven: ‘one of the most legendary perfommances in the title-game history.’ Of ‘Jeter was magical.’ Of ‘The biggest game of his life.’ Of in de overtreffende trap: ‘One of the most remarkable athletics ever witnessed in any level of sports, high school, college or pro.’

Maar eens kijken waar het over ging?

‘The game was so tightly contested that it was tied 15 times and there were 14 lead changes.’ Zo’n game was het dus. Het was ook niet een game die de gebruikelijke 4 x 8 minuten duurde, maar 4 x 8 minuten + 3 x 4 minuten overtime. In plaats van 32 minuten dus 44 minuten. In 2 van die overtimes had Lance de beslissende hand.

Heldendaadje 1
Beaver Falls’ Lance Jeter celebrates after scoring to tie the game at the end of regulation time in the WPIAL Class AA championship game Saturday at Palumbo Center..

Bij de stand 52-55 voor Aliquippa ‘Lance Jeter fired a long 3-pointer at the buzzer at the end of the fourth quarter to send the game into its first overtime.’

Heldendaadje 2

Bij de stand 76-78 voor Aliquippa ‘Lance Jeter shot an improbable 45-footer at the buzzer of the third overtime lifted Beaver Fall’s to a memorable 79-78 victory.’ De winnende buzzer beater dus!

Over die winnende buzzer beater werd nog lang nagepraat. Geluk of niet, Jete? ‘Nah, I didn’t call it, ‘I just threw it up there.’ Maar zijn coach Doug Bieda: ‘If anybody but Lance was taking it, I’d be walking over to shake hands with the Aliquippa coach, but Lance had hit those shots before.’

Heldendaadje 3

Lance Jeter speelde alle 44 minuten mee en kwam daarin tot maar liefst 37 punten.16 maal legde hij aan. 13 maal was het raak. Hij scoorde 9 op 10 tweepunters. 4 op 6 driepunters. 7 op 10 vrije worpen

Heldendaadje 4

Twee van 37 punten in de championship game tegen Aliquippa

Voor het eerst sinds 1994 won Beaver Falls weer het WPIAL championship. Dankzij een 16-jarig jongen: Lance Jeter. Enthousiast werd het netje van de ring geknipt. Een thropy misschien nog wel belangrijker dan de beker.

Het was een game waarover tot op de dag van vandaag nog wordt gepraat en geschreven. De game was live op televisie, ‘but the contest was so captivating and got such good ratings that the station aired it again a few nights later in primetime.’ Uniek toch?

Het kampioenschap van de Staat Penssylvanie was een paar weken later. In de halve finale ging het opnieuw tegen Aliquippa. Opnieuw was een bloedstollende game. Nee, zo dramatisch als twee weken eerder werd het niet, ‘this one was slow and painful.’

Heldendaadje 1

Lance Jeter shoots the winning free throw for Beaver Falls during their PIAA Class AA semifinal game Wednesday at Palumbo Center.

Tegenstander Aliquippa kwam op een 56-57 voorsprong met nog één aanval voor Beaver Falls. Natuurlijk waren alle ogen op Lance Jeter gericht. Met nog vijf seconden te spelen ‘Lance Jeter was open on the left side of the basket. Pope fouled Jeter sending him to the line for two shots.’ Twee vrije worpen dus. Het lot van de ploeg in juw handen. Hoeveel zouden falen op zo’n moment? Trillende handjes hebben? Let wel, het zijn nog maar jongens, hé. Allemaal overwegingen niet aan Lance besteed. ‘Jeter simply stood at the foul line and inhaled, then took three dribbles, spun the ball and let the air out of Aliquippa with a pair of free throws with 5.3 seconds reamaning.’ 58-57 voor Beaver Falls.

Heldendaadje 2

Had Aliquippa nog 5.3 seconden voor de laatste aanval. Het kon toch nog steeds fout gaan. Had Lance Jeter dat twee weken eerder niet bewezen? Tot grote frustratie van Aliquippa was daar opnieuw Lance Jeter. Nu in een verdedigende rol. ‘He dived on the floor to steal the ball from Aliquippa point guard Dontae Rawlins at the 3-point line.’ Opnieuw was er de winst voor Beaver Falls. Opnieuw met één puntje verschil. Opnieuw dankzij Lance Jeter! Beaver Falls in de finale van de PIAA 2005 tegen Young Catholic.

Een finale met een verhaal! Het verhaal van moeder Joy en zoon Lance een dag voor de allesbeslissende finale game. Had zijn moeder niet in dezelfde sportarena 20 jaar eerder het PIAA Championship gewonnen? Had zij daarvoor niet een heuse ring gekregen? Een ring die sindsdien tot voor kort altijd in een kistje had gelegen? Welnu, ‘Joy Jeter opened the old jewelry box a few weeks ago and started wearing the ring again. Joy has been waering the ring a lot recently, showing it often to her oldest son. Lance Jeter has looked at it and touched it.’

Met als mooie afsluiter van het artikel in de Post-Gazette: ‘Tomorrow afternoon, he’ll go jewelry shopping for himself.’

Heldendaad

Maar gelijk met de deur in huis vallen: HE SUCCEEDED!!!

Dat is toch het allerbelangrijkste. Moeten we het nog hebben over de buzzer beater van Lance aan het eind van het derde kwart die Beaver Falls terugbracht in de game? Moeten we het hebben over zijn 21 punten die hij scoorde in de met 71-59 gewonnen finale? Allemaal onbelangrijk. Het ging om die ring.

Lance Jeter won met zijn ploeg in een paar weken tijd alles dat er maar te winnen viel. Kampioen van de WPIA. Kampioen van de PIAA. Hij werd gekozen in de Basketball 2005 Fabulous 5, samen met spelers als Ben McCauley en DeJuan Blair.

Allemaal mooie prijzen hoor. Natuurlijk ook die ring waarmee circel tussen ‘mom and son’ gesloten werd. Heel bijzonder. Maar hoe bijzonder ook; je ’t toch alleen maar over basketbal. Belangrijk natuurlijk. Maar er is meer in het leven dan dat. Het soms moeilijke leven van alle dag. Winnende buzzer beaters, prijzen pakken, awards mogen ontvangen; allemaal mooi, maar misschien is wel het allerbelangrijkste ‘how in life you can learn from what happens in basketball.’

Dát telt. Dát telt vooral. Dat spreekt ook zo uit de foto van hen tweetjes. Het is misschien niet altijd even gemakkelijk geweest. Maar samen met Oma Jackie, Uncle Jay, Uncle Carliss en ongetwijfeld vele anderen ‘we’ve made it!

Omdat die zo mooi is, hier in de re-play nog eenmaal die foto. Het druist ongetwijfeld tegen alle regels van stukjeschrijven in, maar what the heck, ging ook de 16-jarige Lance in 2005 niet in tegen alle regels door eigenhandig March Madnessje te gaan spelen?

WE’VE MADE IT!!!.

A very warm welcome to ‘Sweet Jete’ tonight in the MartiniPlaza.